Zipdisks


 
Ik had eerder al gemeld dat het archief van De Opkamer op verschillende opslagmedia staat. Floppy’s, CD-roms, harde schijven (IDE), gewone diskettes en ook Zip-schijven. Omdat de KB nog niet zo ver was om al die verschillende media in te lezen, was ik vrolijk gaan shoppen op Marktplaats. Ik schafte een Windows 95 computer aan en voor de zekerheid ook een met Windows 98 erop. Het kost allemaal bijna niets en het is per slot van rekening niet alle dagen feest. Bovendien had ik zelf al twee oude Macs (1997 en 1998) staan en die zijn relatief duurder.

De Windows 98 machine is een Compaq Presario 5286, exact hetzelfde model dat tijdens de hoogtijdagen van De Opkamer de redactie sierde. De eigenaar kon er niets mee beginnen want hij wist het wachtwoord niet meer. Naar mijn beste weten kun je gewoon tijdens het opstarten op ESC drukken bij Win98 en dan ben je ook binnen. Zit het wachtwoord echter in de BIOS gebakken, dan kun je voor korte tijd de batterij uit het moederboard halen en dan weet zo’n apparaat al helemaal niet meer dat er ooit sprake was van een wachtwoord. Beveiliging in de vorige eeuw was hoofdzakelijk virtueel. Zoals je aluminiumstrips op een raam plakt en van een leuk knipperend lampje voorziet zonder het geheel te koppelen aan een alarmsysteem.

U voelt het al aan. Ik werd helemaal vrolijk van het aanschaffen van die kantoorjunk.

Ook vergat ik niet om de nodige Zip-lezers en tapestreamers aan te schaffen. Voor de zekerheid alles dubbel, want je weet nooit of die dingen nog wel echt werken. Verkopers die al maanden vergeefs met die troep leurden hadden een mooie dag. En het weer zat ook al mee.

Al die tijd had ik natuurlijk wel in mijn achterhoofd dat de webarcheoloog mij een belangrijke en voor mij geheel nieuwe wetenswaardigheid had verteld. Dat gebeurt niet vaak als je 62 bent, dus dat onthou je dan ook veel makkelijker dan bijvoorbeeld het zoveelste verhaal van een kennis over hoe vervelend zijn of haar ex wel niet is.

De webarcheoloog had mij uitgelegd dat je niet straffeloos een oud medium in kunt lezen zonder dat dit een ‘signature’ achterlaat. Zoiets kan natuurlijk niet. Je laat ook geen patatbakjes in de tombe van een Farao achter. De dienstcoƶrdinator webarchivering kwam wel met een onelegante maar toch plausibele workaround. We zouden die actie goed kunnen documenteren voor het nageslacht. Dat klonk mij als muziek in de oren. Ik dacht: gaan jullie nu maar mooi vergaderen over welke apparatuur jullie gaan aanschaffen, dan ga ik hier ondertussen wel fijn die opslagmedia inlezen. Helemaal fout, ik geeft het meteen toe, maar het is toch moeilijk om anderen data te laten inlezen die deels zakelijk en deels privé zijn.

Net toen de eerste spullen via post.nl mijn woning binnenkwamen, ontving ik een E-mail van de webarcheoloog. Zijn technici waren bezig een write blocker aan te schaffen waarmee harde schijven en ik neem aan ook andere opslagmedia straffeloos ingelezen kunnen worden. Dat was even een kleine tegenvaller, maar ik kan mij troosten met de gedachte dat ik toch wel een tijdje bezig zal zijn om die oude Windowsbakken en aanverwante apparatuur bug- en virusvrij te maken. Bovendien zullen ze me één enkel schijfje waar duidelijk ‘Privé XXX’ op geschreven staat toch wel laten inlezen?
 
 

Plaats een reactie